เกาะกระแสบลูส์กันต่อครับ จะพาไปรู้จักยอดนักกีตาร์บลูส์ Albert Collins “เจ้า อัลเบิร์ต คอลลินส์ คนนั้น เล่นกีตาร์ใช้ได้ทีเดียว, แล้วมันก็มุโคตรหนักเลยหว่า รู้ปล่าว มันไม่ใช้ปิ้กดีดเหมือนเรา.........มาจากเท็กซัส, ไอ้เด็กคนนี้มันแน่” เป็นคำตอกย้ำอย่างหนักแน่นถึงนักกีตาร์สุดโปรดของเจ้าแห่งกีตาร์บลูส์
อัลเบิร์ต คิง คนชื่อเดียวกัน ตั้งแต่สมัยคอลลินส์ยังเป็นกีตาร์นิรนามสำหรับคนนอกแดนเท็กซัส พวกโคบาลขี้เมา คือ กลุ่มผู้โชคดีพวกแรกที่ได้รับการเอ็นเตอร์เทน
อัลเบิร์ต คอลลินส์ เป็นคนเท็กซัส เกิดที่กระท่อมไม้ซุงในฟาร์มใกล้เมืองลีโอนา ซึ่งอยู่ครึ่งทางระหว่างดัลลัส และฮิวส์ตัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1932 เป็นญาติกับ
ไลธ์นิง ฮอพกินส์ ศิลปินบลูส์ผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่ง ย้ายตามพ่อแม่ไปอยู่ฮิวส์ตัน เมืองน้ำมัน ตอนอายุ 7 ขวบ ตอนวัยรุ่นได้เรียนเปียโนที่โรงเรียนทุกวันศุกร์ จนถึงหน้าหนาว ครูซึ่งอยู่นอกเมืองเดินทางมาสอนไม่ได้ เพราะถนนพัง เปลี่ยนมาเล่นกีตาร์แทนตอนอายุสิบแปดจากแรงดาลใจ หลังได้ฟัง
‘บูกี้ ชิลลัน’ ของ
จอห์น ลี ฮูเกอร์ กระทุ้งใจจนทนไม่ไหว
ได้ลองหัดเล่นกีตาร์ซึ่งตั้งสายแบบมาตรฐานทั่วไปอยู่พักนึง รู้สึกว่ามันสับสนยุ่งยากเกินไป วิลโลว ยัง ผู้เป็นญาติมาเจอขณะที่อัลเบิร์ตกำลังคลำจนมึนอยู่ วิลโลวเล่นกีตาร์แบบวางหงายบนตัก ใช้ใบมีดทาบบนสายเลื่อนไปมาแบบกีตาร์ฮาวาย การเล่นแบบนี้ปกติจะตั้งสายกีตาร์เป็นเสียงคอร์ด ซึ่งนิยมตั้งกันหลายแบบ วิลโลวช่วยปรับสายกีตาร์ โดยบิดสายสี่และสายห้าให้ตึงจนเสียงสูงขึ้นไปอีกหนึ่งเสียง ได้เป็นเสียงคอร์ดอีไมเนอร์แบบที่เขาเล่น อัลเบิร์ตลองวางเล่นตามดูได้ไม่นานก็เลิก กลับมาเล่นแบบใช้นิ้วกดเฟร็ตกับปิ้กดีดสาย แต่ปิ้กเจ้ากรรมกลับชอบลื่นหลุดมืออยู่เรื่อยจนรำคาญ ไม่ยอมก้มเก็บปิ้กที่ตกลงพื้นอีกต่อไป ใช้นิ้วมือขย้ำดีดทั้งห้านิ้วเลย ภายหลังพัฒนาดีดจนนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ด้านแค่สองนิ้ว เวลาเปลี่ยนคีย์ก็จะใช้คาโปทาบรัดคอกีตาร์ ซึ่งปกติพวกแนวโฟล์กนิยมใช้ อัลเบิร์ตลองผิดลองถูกเล่นติดพันแบบสไตล์การเล่นที่ตัวเองสะดวก จนฝังลึกเข้ากระดูก กลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาตั้งแต่ตอนนั้น
หัดจนพอเล่นกีตาร์เป็นแล้ว แม่ก็จับให้ไปช่วยเล่นในโบสถ์ระยะหนึ่ง ช่วงก่อนเข้าโรงเรียนมัธยม ซึ่งเขาเริ่มตั้งวงเป็นครั้งแรก หลังจากที่ได้กีตาร์อีพิโฟน หุ่นแจ๊ส ในปี 1950 คอลลินส์เริ่มเทิร์นโปร เป็นนายวงดนตรีแปดชิ้น
The Rhythm Rockers จากความที่ชอบฟังบิ๊กแบนด์แจ๊ส แม้ตัวเองจะเล่นบลูส์ นายวงหนุ่มได้เรียนรู้มากมาย จากลูกวงผู้มากในประสบการณ์ ซึ่งมีทั้งครูสอนดนตรี และนักดนตรีแจ๊ส
จอห์นนี ‘กีตาร์’ วัตสัน เคยเป็นมือเปียโนของวง ก่อนที่จะย้ายไปอยู่เอล เอ
กีตาร์บลูส์ผู้ยิ่งใหญ่คนเท็กซัสบ้านเดียวกัน อย่าง
ที-โบน วอล์เกอร์ คือ ผู้ที่อัลเบิร์ตศรัทธาเลื่อมใส และยึดถือเป็นแบบอย่าง
“เป็นเพราะเขาแท้ๆ ที่ทำให้ผู้คนเริ่มหันมาฟังกีตาร์ เพราะว่าแซ็กโซโฟน และเปียโน ได้รับความนิยมมากในสมัยนั้น” แต่ผลงานของศิลปินบลูส์มิสซิสซิปปี และชิคาโก อย่างบี
บี คิง, มัดดี วอเตอร์, เอลมอร์ เจมส์, ฮาวลิง วูล์ฟ และลิตเติ้ล วอลเตอร์ ก็ได้รับการติดตามอย่างใกล้ชิดจากคอลลินส์ แม้ว่าใจเขาจะเอนเอียงมาทางสำเนียงใต้ของเท็กซัสและหลุยเซียนา โดยเฉพาะเพลงบรรเลงกีตาร์ที่เร่าร้อน
Texas Hop ของ
พี วี เครตัน และ
Okie Dokie Stomp ของ
แคลเรนซ์ ‘เกตเมาธ์’ บราวน์ คนฮิวส์ตันบ้านเดียวกัน ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในเขตทางใต้ คอลลินส์ประทับใจในการแสดงของ ‘เกตเมาธ์’ มาก จนถึงขั้นลงทุนซื้อกีตาร์เฟ็นเดอร์เทเลคาสเตอร์ รุ่นเอสไควร์ให้เหมือนกับที่บราวน์ใช้ และใช้มาตลอดจนได้ฉายา
Master of Telecaster “กีตาร์ไฟฟ้าตัวแรกของผมเป็นอีพิโฟน ผมเล่นมันอยู่ราว 10 ปี ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเล่นเฟ็นเดอร์ ผมเห็น เกตเมาธ์ เล่นเฟ็นเดอร์ เอสไควร์ ผมตกหลุมรักมันเลย แล้วไปซื้อมาตัวนึง ตั้งแต่นั้นผมก็เล่นเฟ็นเดอร์มาตลอด” เฮนรี เฮย์ อดีตลูกวงและครูของคอลลินส์ ลงทุนเป็นหุ้นส่วนเปิดบริษัทแผ่นเสียงแกงการู
เขาเรียกใช้บริการของคอลลินส์ให้มาช่วยเล่นกีตาร์อัดเสียง เสร็จงานแล้ว แต่เวลาเช่าของสตูดิโอยังเหลืออยู่ คอลลินส์ขอลองอัดเพลงบรรเลงจังหวะมันๆ
The Freeze ซึ่งเฟ็นตัน โรบินสัน เคยอัดไว้กับกับดุ้ก แต่ในสไตล์เวอร์ชันของเขาเอง ซึ่งได้ออกมาเป็นซิงเกิ้ลแรกภายใต้ชื่อ อัลเบิร์ต คอลลินส์ ในปี 1958 ซึ่งเรียกแฟนได้พอสมควรในรัฐคาวบอย พอที่จะทำให้เขาได้ขึ้นเวทีใหญ่เปิดโรงให้ครูบลูส์
ที-โบน วอล์เกอร์, ‘เกตเมาธ์’ บราวน์ และกีตาร์ สลิม ที่นับถือได้
แม้พอจะมีชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว แต่งานเล่นดนตรีอย่างเดียวยังไม่พอเลี้ยงตัว ตลอดหลายปีในช่วงทศวรรษหกสิบ อัลเบิร์ตยังต้องทำงานกลางวันเป็นรายได้หลักอยู่ ขับรถสิบล้ออยู่ก่อน แล้วไปเป็นช่างผสมสีพ่นรถยนต์อีกหลายปี ได้ทำงานดนตรีที่ใจรัก เฉพาะในช่วงวันสุดสัปดาห์
ในปี 1960 คอลลินส์เซ็นสัญญาเข้าสังกัดฮอล-เวย์ ค่ายใหม่จากเมืองบิวมอนต์ ของบิล ฮอลล์ ผู้คลุกคลีอยู่กับธุรกิจห้องอัด จนอยากผันตัวเองมาเป็นผู้ผลิตด้วย
เพลง
De-Frost (ละลายน้ำแข็ง) ซิงเกิ้ลแรก ได้แรงดาลใจจาก
"ขากลับฮิวส์ตัน หลังเสร็จจากเล่นที่คอร์ปัส คริสตี้ ฝนตกลงมา กระจกหน้ารถเราขึ้นฝ้าเต็มไปหมด เพื่อนที่ไปด้วยกันบอกว่า ‘เฮ้ย, ทำไมนายไม่กดปุ่ม De-Frost ละวะ?’ ผมเลยจ้องบนแผงหน้ารถอยู่นั่นแหละ” มันติดตาฝังใจเขาไปถึงห้องอัด ไตเติ้ลที่ตามมาอีกหลายๆเพลงอย่าง
Frosty, Sno-Cone, Icy Blue, Frostbite และ
Don’t Lose Your Cool เป็นชื่อภายใต้คอนเซปต์เดียวกัน ที่เกี่ยวกับความเย็นจนแข็งตัว ซึ่งทางฮอล-เวย์ก็เห็นดีด้วย เพลงร้อนแต่ชื่อเย็นเหล่านี้ ทำให้อัลเบิร์ตได้ฉายา
ไอซ์แมน (Ice Man) ‘มนุษย์น้ำแข็ง’ เป็นเครื่องหมายการค้าอีกอย่างตั้งแต่นั้น
ในปี 1962 คอลลินส์ดังระเบิดกับซิงเกิลเบอร์สอง
Frosty ภายใต้สังกัด
ฮอล-เวย์ ซึ่งยอดขายทะลุหลักล้าน ตอนที่อัดเสียงเพลงนี้มีวัยรุ่นหนุ่มสาวคู่หนึ่งแถวๆนั้น ตามเข้าไปดูในสตูดิโอด้วย หลังอัดเสร็จ เด็กสาวฟันธงไว้ล่วงหน้าเลยว่า เพลงนี้จะต้องฮิตแน่นอน แต่เธอคงไม่รู้ว่า วันหนึ่งตัวเองและเพื่อนจะดังยิ่งกว่าคอลลินส์เสียอีก วัยรุ่นคู่นั้น สาวสิบเจ็ดผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักร้อง ชื่อ
เจนิส จอปลิน และ
จอห์นนี วินเตอร์ คือ นามของหนุ่มเผือกวัยสิบหก ผู้เริ่มรับจ้างอัดเสียงแล้ว
Frosty กลายเป็นเพลงลายเซ็นของคอลลินส์ ไม่เล่นไม่ได้แฟนโกรธตายเลยตั้งแต่นั้นมา และอีกหลายๆเพลงในลีลาชัฟเฟิลบลูส์ที่ได้รื้อฟื้นมาอัดใหม่ในภายหลัง
ในช่วงนี้อัลเบิร์ตต้องฝืนใจร้องเพลงเป็นครั้งแรก เพราะทนฮอลล์รบเร้าไม่ไหว ในเพลง
Dyin’ Flu “ผมไม่ใช่นักร้อง” เขายอมรับตรงๆ“ผมไม่เคยคิดอยากจะร้องเลย” คอลลินส์ยังคงวิ่งรอกรับงานเล่นไปตามบาร์ละแวกฮิวส์ตัน ประกบกับคนบลูส์อาวุโสที่แวะเวียนผ่านมา เส้นทางดนตรีของเขาโคจรมาเจอกับนักกีตาร์หนุ่ม
จิมิ เฮ็นดริกซ์ เมื่อคอลลินส์เข้าไปเล่นแทนที่เฮ็นดริกซ์ช่วงสั้นๆ ในวงของดาวร้อค
ลิตเติ้ล ริชาร์ด หนุ่มจิมิคงได้อะไรไปเยอะ เราจะได้ยินชื่อของคอลลินส์หลุดออกจากปากของเฮ็นดริกซ์ทุกครั้ง เมื่อมีคำถามถึงนักกีตาร์ที่มีอิทธิพลต่อเขา
และเราจะได้ยินลูกกีตาร์ของคอลลินส์หลุดจากนิ้วของเฮ็นดริกซ์บ่อยครั้งในสำเนียงกีตาร์ของเขา
ย้ายไปอยู่แคนซัส ซิตี้ ปี 1966 หลังแม่เสียได้ไม่นาน และไปได้เมียที่นั่น แคนซัส ซิตี้ในเวลานั้นเป็นแหล่งซ่องสุมของเหล่าเซียนออร์แกน คอลลินส์ได้พบปะร่วมแจมกับเทพเจ้าแห่งออร์แกน
จิมมี สมิธ, จิมมี เม็คกริฟ เจ้าพ่อออร์แกนโซลแจ๊ส และตีสนิทคุ้นเคยกับนักกีตาร์แจ๊ส
แกรนต์ กรีน จนใจเริ่มเอนเอียงไปทางแจ๊ส
“ผมชักจะอยากเล่นได้แบบเค็นนี เบอร์เรล และพวกเขาซะแล้ว แต่ข้างในใจผมสวนกลับ ‘ม่-า-ย, นั่นไม่ใช่ทางของเรา’ ผมก็เลยยึดอยู่กับบลูส์” ที่แคนซัส ซิตี้ คอลลินส์รับงานของเองเล่นกับมือกลอง
บัดดี้ ไมล์ และโชว์สลับกับ
อัลเบิร์ต คิง ทั้งยังเทียวไปเทียวมาฮิวส์ตัน เล่นกับนักเป่าแซ็กหัวเกลี้ยง
เอ็ดดี้ “คลีนเฮด” วินสัน อยู่บ่อยๆ จนกระทั่ง ปี 1967
บ็อบ ไฮต์ นักร้องดังวง
แคน ฮีต ฉายา
"เดอะ แบร์" จากหุ่นหมีควายของเขา เกิดความสนใจในแนวเพลงของคอลลินส์ ไฮต์ชวนมือกีตาร์
เฮนรี เวสตีน ลงทุนเดินทางไปถึงฮิวส์ตัน เพื่อฟังคอลลินส์อย่างจะจะ และปีต่อมาคอลลินส์ก็หิ้วกีตาร์เข้าห้องอัดที่คาลิฟอร์เนีย พร้อมสัญญาค่ายอิมพีเรียล ที่ไฮต์และเวสตีนไปดำเนินการให้ล่วงหน้าแล้ว
ปลายปี 1968 กระแสบลูส์ยังมาแรงในหมู่หนุ่มสาวนักศึกษา
คอลลินส์เป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น เมื่อได้เปิดตัวบนเวที
ฟิลมอร์ เวสต์ เมืองซาน ฟรานซิสโก อันเป็นตำนานของ
บิล แกรห์ม (Bill Graham) เล่นเป็นวงเปิดให้
ออลแมน บราเธอร์ แบนด์ และตะเวนไปแสดงตามคลับ, วิทยาลัย, เทศกาลดนตรี ตลอดฝั่งเวสต์โคสต์ รับงานทางนี้เยอะ เขาเลยย้ายบ้านมาอยู่ที่ลอส เอนเจลิส ตั้งแต่มกราคม ปี1969
คอลลินส์ฝากผลงานสามชุด กับแผ่นเสียงตรามงกุฎ ดึงเอาบิล ฮอลล์มาช่วยโปรดิวซ์ ให้ความต่อเนื่องจากซิงเกิ้ลของฮอล-เวย์ก่อนหน้านี้ เว้นแต่ชื่อที่ไม่เย็นเป็นน้ำแข็งแบบเก่า ซึ่งได้ลองของกันหลายสูตร หลังจากที่ชุดแรก
Love Can Be Found Anywhere (Even In A Guitar Player) เน้นหนักในแบบบรรเลงทำยอดได้ไม่ดี
ย้ายไปอัดเสียงชุดสอง
Trash Talkin’ ที่เม็มฟิส ลองเพิ่มเสียงแร็พลงไปในเพลงที่ยังเน้นบรรเลง ยอดขายก็ยังไม่กระเตื้อง จนฮอลล์เกิดอาการเครียด พาคอลลินส์เตลิดไปถึงแนชวิล เข้าสตูดิโอของหุ้นส่วนเก่า แนวและลีลาของดนตรีก็ไม่ได้หนีชุดก่อน แต่กลับจ้างนักดนตรีลูกทุ่งทั้งทีมมาแบ็กอัพชุด
The Compleat Albert Collins กลายเป็นชุดอำลาสังกัดอิมพีเรียลไปเลย
“บิล ฮอลล์อยากได้อะไรที่แปลกออกไป แต่มันไม่เวิร์ก พวกเขาเป็นนักดนตรีที่เก่ง, คุณรู้ปล่าว, แต่พวกเขาเคยชินแค่เล่นดนตรีคันทรี” ความล้มเหลวของอิมพีเรียล เกิดจากการมองข้ามความเป็นตัวเองของอัล
เบิร์ต คอลลินส์ ด้วยการยัดเยียดใส่ความเป็น
เจมส์ บราวน์ เข้ามามากเกิน เขาต้องบ่นไป โซโลไป ตะเบ็งร้องฮึดฮัดให้สมลีลาโซลไปด้วยใน
Do The Sissy จนได้รับการขนานนาม
‘เจมส์ บราวน์ แห่งเท็กซัส’ มาอีกฉายาหนึ่ง และทั้งที่รู้อยู่ว่าเป็นคนแพ้ไมโครโฟน ก็ยังขืนใจให้เขาแค่นร้องอีก ผลออกมาเลยฝืดๆ ไม่ได้อารมณ์ร่วม มิหนำซ้ำแม้แต่รูปโฉมก็ยังโดนบิดเบือน เราจะเห็นคอลลินส์ที่ผมยืดตรง ไว้ผมปรกหน้าแบบบีทเติ้ลบนปกแผ่นเสียง แถมใส่เสื้อคอเต่าอีกต่างหาก แต่ส่วนดีก็ยังพอมีอยู่ เมื่อเขาได้บรรเลงเข้าทางปืนในลีลาควบม้าที่ถนัด และในสไตล์ออร์แกนคอมโบ้กระเดียดแจ๊ส ที่ฝึกปรือมาจากแคนซัส ซิตี้ แม้จะสั้นยังไม่ทันสะใจไปนิด เหมือนเป็นเพลงเติมให้เต็มอัลบั้ม
ในปี 1971 คอลลินส์เซ็นสัญญา เป็นศิลปินเบอร์หนึ่งของค่ายใหม่
Tumbleweed ซึ่งมี
บิล ซีมซีค โปรดิวเซอร์ของวงอีเกิ้ล เป็นเถ้าแก่ ได้มือกีตาร์ร้อคคนดัง
โจ วอลช์ มาเป็นโปรดิวเซอร์ ปรุงรสป็อปร้อค หวังกลุ่มเป้าหมายวัยรุ่น แต่เพียงแค่สองปี เจ้าค่ายผักขมหนามก็ต้องขดต้นเป็นกระจุกกลม ให้ลมพัดปลิวกลิ้งหายไปในทะเลทราย เหมือนกับที่เราเห็นในหนังคาวบอย ถ้าเป็นบ้านเราก็จะต้องว่า ตั้งชื่อไม่เป็นมงคล เลยเจ๊ง
กลายศิลปินไร้สังกัดหลังปี 1973 คอลลินส์ต้องหาเลี้ยงชีพกับการเดินสายแถวชายฝั่งเวสต์โคสต์ เขาต้องหวนกลับไปหาวิชาชีพเก่าที่เคยขับรถสิบล้อ แต่คราวนี้มาขับรถบัสส่วนตัวของเอง คอลลินส์พาลูกวงตะลุยเรียบริมฝั่งไปตามไฮเวย์วัน ไล่ตั้งแต่ซาน ดิเอโกทางใต้สุดไปจนถึงแวนคูเวอร์ของแคนาดา นั่งหลังพวงมาลัยอยู่หลายปี จนแทบจะหลับตาเห็นทุกโค้งควนของไฮเวย์ บางครั้งผู้จ้างมีงบน้อยต้องไปเดี่ยว ก็หาวงแบ็กอัพเอาดาบหน้า อย่างวง
แฟบูลัส ธันเดอร์เบิร์ด หรือ วง
โรเบิร์ต เครย์ ที่ฝึกงานอยู่กับคอลลินส์จนปีกกล้าขาแข็งจนออกบินเดี่ยวเองได้
การเจอกับ
ดิ๊ก เชอร์แมน นักบลูส์วิทยาที่ซีแอตเติ้ล เป็นจุดเล็กๆที่พลิกผันชีวิตของคอลลินส์ในเวลาต่อมา ดิ๊กย้ายไปอยู่ชิคาโกและไปเชียร์อัลเบิร์ต ให้
บรูซ อิกเลาเออร์ นายหัวใหญ่ค่าย
แอลลิเกเตอร์ แต่ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร จนกระทั่งปี 1978 คอลลินส์จึงได้ฤกษ์กินแดนมาเปิดตัวถึงชิคาโกเป็นครั้งแรก และอัดเสียงชุดแรก
Ice Pickin’ ให้กับค่ายเครื่องหมายการค้ารูปตะเข้แอลลิเกเตอร์ เขาเลือกเอาวง
แอรอน เบอร์ตัน – เคซี โจนส์ ที่สุดฮ้อตของเมืองลมแรงมาร่วมสนับสนุนเสียงกีตาร์คมกริบดั่งใบมีดโกน ซึ่งเป็นที่มาของฉายา
“ไอ้ใบมีดโกน” (Razor Blade) หลังจากร่วมทัวร์เล่นแบ็กอัพให้ด้วย เปลี่ยนตัวนักดนตรีบางคน ก็แปรรูปเป็นวง
ไอซ์เบรเกอร์ (Icebreakers) ให้สอดคล้องกับคอนเซ็ปต์สูตรเย็นของคอลลินส์ โดยมี
เคซี โจนส์ (Casey Jones) มือกลองเก่งรอบตัวผู้คร่ำหวอดเป็นเสาหลัก ทำหลายหน้าที่ เป็นทั้งโปรดิวเซอร์ ผู้จัดการวง และช่วยแบ่งเบาภาระในเพลงร้องให้นายวง คนไม่ถูกกับไมค์
เอ ซี รีด (A.C. Reed) เทเนอร์แซ็กบลูส์ พันธุ์หายาก ถ้าหลุดไปจากรีดและเอ็ดดี้ ชอว์แล้ว มองไม่เห็นใครเลย รีดเคยอยู่กับ
บัดดี้ กาย สิบปี แล้วออกมารับงานเป็นศิลปินเดี่ยวเองหนึ่งปี ไปตะเวนกับซัน ซีลอีกหนึ่งปี ก่อนที่จะมาร่วมทีมนักทะลวงน้ำแข็งนี้
จอห์นนี บี เกย์เดน (Johnny B. Gayden) คนเบสหนุ่มมือร้อน ผู้ไม่เคยว่างอยู่บ้าน เคยกิ้กมาแล้วกับแทบทุกคนบลูส์ในชิคาโก และขาจรที่มาช่วยงานชั่วคราวอย่าง นักกีตาร์
โรเบิร์ต นอลล์ , มาร์วิน แจ็คสัน, ลาร์รี เบอร์ตัน และมือคีย์บอร์ด
แอลเล็น เบทท์ Ice Pickin’ ปรุงขึ้นจากสูตรผสมระหว่างผลงานต้นตำรับเก่าปนใหม่ของคอลลินส์และกวีนน์ผู้ภรรยา คลุกเคล้ากับเพชรในตมของบลูส์ที่คนไม่ค่อยจะรู้จัก นำมาเจียรนัยใหม่ เข้าห้องอัดครั้งนี้คอลลินส์ฟอร์มสดเต็มที่ สามารถถ่ายทอดอารมณ์ออกมาทางปลายนิ้วผ่านเทเล(คาสเตอร์)คู่ยาก ได้อย่างไร้ความกดดันของสภาวะการถูกบันทึกเสียง แม้อาการแพ้ไมค์ในเพลงร้องจะส่อออกมาบ้าง แต่ก็ได้รับการชดเชยอย่างจุใจจากความเผ็ดร้อนในลีลาบรรเลง
Ice Pickin’ ออกมาตอนปลายปี 1978 ได้รับการตอบรับอย่างดีเยี่ยมจากนักวิจารณ์ทั้งในอเมริกาและยุโรป แมกกาซีนดนตรีหลายฉบับโหวตให้เป็นอัลบั้มบลูส์ยอดเยี่ยมแห่งปี 1979 และได้รับการส่งชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีด้วย
ชีพจรลงเท้าคอลลินส์อีกครั้ง คราวนี้กินเขตกว้างไปทั่วอเมริกา และแคนาดา รวมทั้งอีกหลายประเทศในยุโรป ให้ได้สัมผัสบลูส์ไฟแรงสูง รับเสียงกีตาร์ใบมีดโกนกรีดทะลวงผ่านเข้าไปในโสตประสาท จนหนาวเหน็บสั่นสะท้านถึงไขกระดูกสันหลังไปกับบลูส์แช่แข็งที่เสิร์ฟสดๆ ในขณะที่ช่วงเท้าและลำตัวโยกไปกับจังหวะควบอันเร้าใจ ของวงทะลวงน้ำแข็งอย่างลืมตัวลืมใจ รวมทั้งการเดินไปลงจากเวทีเข้าไปจอยกับคนดู เมื่อการแสดงบรรลุถึงจุดไคลแม็กซ์ โดยใช้สายแจ็กกีตาร์ยาว 200 ฟุต เดินลากไปตามช่องทางเดิน เล่นกีตาร์ไปด้วย จับมือทักทายกับแฟนๆไปด้วย เดินจนเลยออกไปนอกคลับ แล้วย้อนกลับเข้ามาใหม่ โชว์เฉพาะตัวแบบนี้รู้จักกันว่า
‘กีตาร์วอล์ก’ ซึ่งเขาเริ่มปฏิบัติการมาตั้งแต่หนุ่มๆสมัยอยู่ฮิวส์ตัน
ผมโชคดีได้มีประสบการณ์ตรงจับมือกับอัลเบิร์ต คอลลินส์ ตอนที่ท่านไป
‘กีตาร์วอล์ก’ ในคลับ
โจนาธาน สวิฟต์ ย่านฮาร์วาร์ด สแควร์ แถวมหา’ลัยฮาร์วาร์ด ช่วงต้นทศวรรษแปดสิบ เป็นประสบการณ์ดูดนตรีบลูส์ครั้งแรกในชีวิตของน้องอ้น เปลี่ยนวิถีที่ผมชวนไปช่วยใช้สิทธิเข้าดูฟรี รู้สึกตื่นตาตื่นใจมาก พูดไม่ขาดปากหลังดนตรีเลิกว่า นึกไม่ถึงว่าบลูส์จะมันสะใจถึงขนาดนี้
สัมผัสการแสดงสดของอัลเบิร์ต คอลลินส์ได้ทางยูทูบ มีให้ดูกันหนำใจเลยครับ
Frostbrite เป็นผลงานลำดับสองจากค่ายจระเข้ ในปี 1980 ลอกสูตรสำเร็จแบบก็อป(ปี้)ตัวเองจาก Ice Pickin’ ทั้งดุ้นเลย ปรุงรสได้เด็ดไม่เท่าเก่า คุณภาพด้อยลงหน่อย คอลลินส์ไม่ได้อยู่ในสภาพท็อปฟอร์ม แต่ก็ยังใช้ได้อยู่ อัลบั้มฟอร์แม็ตแบบนี้ของคอลลินส์ออกมาเฉลี่ยปีละชุด ไล่ลำดับตามกันมาได้แก่
Frozen Alive!, Don’t Lose Your Cool, Live In Japan คั่นด้วย
Showdown ในปี 1985 โดยคอลลินส์ชวนเพื่อนเก่า
จอห์นนี ‘ไคลด์’ โคปแลนด์ ซึ่งโตมาด้วยกันในเขตสลัมเธิร์ด วอร์ด เมืองฮิวส์ตัน และ
โรเบิร์ต เครย์ นักกีตาร์หนุ่มเด็กเก่า ที่เขาเคยอุ้มชูสมัยเดินสายฝั่งเวสต์โคสต์ มาดวลกีตาร์กันเป็นที่สนุกสนาน ตามประสาคนคุ้นเคยที่นานๆเจอกัน เครย์เล่าให้ฟังว่า
“เราสนุกกันมาก มันเหมือนกับว่าเราเป็นพวกตลกสามเกลอหัวแข็ง อะไรแบบนั้น สนุกไปเรื่อยจนถึงตอนที่เราเดินขึ้นบันไดไปรับรางวัลแกรมมี แล้วไม่มีใครอยากขึ้นไปรับก่อน จนพวกเราเกือบจะชนกันเอง นั่นเป็นบรรยากาศที่เราทำงานชุดนี้กัน อัลเบิร์ต คอลลินส์จะหันหลังให้พวกเราเวลาเขาโซโล กันไม่ให้พวกเราเห็นว่าเขาทำอะไรอยู่” Cold Snap ในปี 1986 เป็นชุดลาโรงออกจากถ้ำชาละวันด้วย
คอลลินส์เซ็นสัญญากับสังกัดใหม่
พอยท์ แบลงก์ ในปี 1989 แต่ปล่อยอัลบั้มแรก
Iceman ออกมาในปี 1991 และ
Collins Mix ในปี 1993 คืองานเก่าคัดเก็บมารวมขายใหม่ เจ้าสังกัดเดิมก็พลอยรื้องานที่ตัวเองถือสิทธิ์อยู่ ออกมาปัดฝุ่นบรรจุหีบห่อใหม่ร่วมแจมด้วย เมื่อเห็นแนวโน้มความต้องการของแฟนเพลง ในผลงานของคอลลินส์มีมากขึ้น
แล้วยังไปช่วยพรรคพวกเป็นแขกรับเชิญ ใส่น้ำแข็งแช่ใบมีดโกนให้กับอัลบั้มบลูส์ของ
บี บี คิง, จอห์น ลี ฮูเกอร์, โรเบิร์ต เครย์ และจอห์น แมย์ล และศิลปินดนตรีต่างแขนงอย่างป็อปซูเปอร์สตาร์
เดวิด โบวี, แจ็ก บรูซ สุดยอดร้อคเบสอดีตคู่หูอีริค แคล็พตันจากวงครีม, นักแจ๊สแซ็กโซโฟน
แบรนฟอร์ด มาร์ซาลิส และนักแซ็กโซโฟนแนวก้าวหน้า
จอห์น ซอร์น ในช่วงอาทิตย์อัศดงของชีวิต คนอเมริกันได้คุ้นเคยกับหน้าตาของคอลลินส์ จากหนังโฆษณาไวน์คูลเลอร์ทางทีวี ที่เขาเล่นคู่กับ
บรูซ วิลลิส ดาราดังผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักร้องบลูส์ และแวบโฉมให้เห็นในหนังใหญ่
Adventures In Baby Sitting อัลเบิร์ต คอลลินส์ ศิลปินบลูส์ผู้ยิ่งใหญ่จากเท็กซัส เจ้าของหลายฉายานาม สุภาพบุรุษผู้นิ่มนวลในวาจา เลิกทำร้ายตัวเองโดยไม่มองโลกในแง่ร้าย กลับตัวมาใช้ชีวิตปลอดน้ำเมาเจือแอลกอฮอล์ และไร้ควันบุหรี่เข้ามาแผ้วพานปอด เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ที่บ้านลาส เวกัส เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1993 หลังอายุครบ 61 ปี ได้ไม่ถึงสองเดือน ทำให้เขาพลาดโอกาสขึ้นไปรับสามรางวัลบลูส์ดีเด่นประจำปี 1994 ในงาน
W. C. Handy Award (ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสาร Overdrive ฉบับที่ 45 – 46 มีนาคม - เมษายน ปี 2002)